Kiran (35) en Irfan (39) zijn een christelijk echtpaar dat samen met hun twee jonge kinderen, Adan (8) en Eiman (4), al vier jaar als asielzoekers in Bangkok woont. Net als vele andere Pakistaanse christelijke asielzoekers lijden ook zij onder financiële en juridische moeilijkheden, aangezien zij geen enkele vorm van ondersteuning ontvangen van de UNHCR. Enkele maanden geleden werden zij opgepakt door de Thaise politie en naar het immigratiedetentiecentrum gebracht, dat wereldwijd bekendstaat om zijn onmenselijke, onhygiënische en overvolle omstandigheden.
Kiran werd samen met haar kinderen in de vrouwenafdeling ondergebracht, terwijl haar man in de mannenafdeling werd vastgehouden — met andere woorden: het gezin werd gescheiden. De kinderen konden het lijden in deze gevangenisachtige omgeving niet aan. In een cel waar normaal slechts 5 à 6 personen passen, zaten 25 mensen opeengepakt. Het toilet verspreidde een ondraaglijke stank en het eten was oneetbaar.
Het echtpaar stuurde een verzoek tot vrijlating op borgtocht naar onze stichting. Als christelijke organisatie besloten wij Kiran te helpen, omdat haar verhaal oprecht was en wij het lijden van haar kleine kinderen konden voelen, kinderen die enkel vrij wilden zijn en een normaal leven wilden leiden.
We kwamen meteen in actie via ons team in Bangkok, betaalden de borgsom, regelden alle benodigde documenten en wisten hen uit detentie vrij te krijgen. Nu hebben ze een legaal document in handen waarmee ze zich zonder angst voor arrestatie vrij kunnen bewegen. Kiran was overweldigd van blijdschap en bedankte onze stichting huilend met de woorden: “Ik heb vanuit het IDC naar vele organisaties gebeld, ik heb brieven gestuurd naar mensenrechtenactivisten, maar niemand bekommerde zich om mijn lijden. Ik ben uw organisatie dankbaar dat u ons weer heeft herenigd en vrijgemaakt.”
Irfan, Kirans man, speelde na lange tijd weer gelukkig met zijn kinderen en zei: “Wij verdienen niet wat ons is overkomen. Wij zijn geen criminelen — in tegendeel, wij worden vervolgd vanwege ons geloof. Het is triest hoe wij in dit vreemde land worden behandeld, terwijl UNHCR-vertegenwoordigers ons nooit zijn komen opzoeken. Maar uw stichting hielp ons juist toen wij in diepe nood verkeerden. Hartelijk dank.”
Denk alstublieft in uw gebeden aan de honderden Pakistaanse christelijke vluchtelingen die momenteel vastzitten in het immigratiedetentiecentrum van Bangkok en niet in staat zijn tijdelijk vrijgelaten te worden vanwege een gebrek aan financiële middelen.
Met uw steun kunnen we misschien nog veel meer christelijke gezinnen en individuen bevrijden die Pakistan ontvlucht zijn vanwege religieuze vervolging.
Laten we samen de handen ineenslaan om de meest kwetsbaren te helpen herenigen met hun gezinnen terwijl zij wachten op hervestiging in een veilig derde land.
Laat het ons weten als God uw hart raakt om deel uit te maken van deze missie.
Moge God u allen zegenen. Amen.
