Wij zijn een christelijke non-profitorganisatie, die geregistreerd staat in Nederland, Canada en Spanje. Ons doel is om vervolgde christenen uit de volgende categorieën te helpen.
Volgens verschillende betrouwbare rapporten is Pakistan één van de gevaarlijkste plekken op aarde om als christen te leven. In de afgelopen jaren zijn veel arme en onschuldige christenen vals beschuldigd, gemarteld en zelfs gedood onder het mom van de Pakistaanse blasfemiewet. Deze wet is zo’n gemakkelijk instrument geworden om christenen te vervolgen dat hij vaak oneerlijk wordt gebruikt om een onbeduidend geschil, een persoonlijke wrok of eigendomskwesties op te lossen.
Moslims die het licht van de waarheid in Christus vinden en het christelijk geloof willen omarmen, zetten hun leven op het spel omdat ze daarmee de misdaad van afvalligheid begaan, waarop de doodstraf staat. De wet, de autoriteiten, de familie en de samenleving vervolgen en doden zelfs moslims, die Christus als hun Verlosser aanvaarden.
Duizenden christenen worden in Pakistan tot slaven gemaakt in steenfabrieken, die in tijden van wanhopige nood, zoals medische urgentie, overleven als gevolg van werkloosheid of andere gezinsomstandigheden, een lening aangaan bij de moslimbazen van de steenfabrieken. Als ze de lening niet kunnen terugbetalen, worden ze gedwongen om op het fabrieksterrein te gaan wonen en te werken om de lening terug te betalen. Ze worden fysiek en verbaal mishandeld, slecht bejegend en worden geconfronteerd met onmenselijke omstandigheden. Ze zijn niet in staat om hun gezinnen fatsoenlijk te voeden. Ze leven zonder elementaire gezondheidsvoorzieningen en kunnen zich niet eens een goede medische controle veroorloven. Veel christenen vonden de dood in die steenfabrieken en veel vrouwen en jonge meisjes zijn de afgelopen jaren verkracht.
Elk jaar worden ongeveer 1000 christelijke meisjes en vrouwen in de Islamitische Republiek Pakistan ontvoerd, gedwongen om zich te bekeren tot de Islam en onder bedreiging van een vuurwapen te trouwen met hun ontvoerders In de meeste gevallen zijn de identiteit en de verblijfplaats van de ontvoerders bekend, maar wordt er geen actie ondernomen omdat de Pakistaanse politie samenspant met de ontvoerders als ze flink worden omgekocht. De meisjes, die het slachtoffer zijn, worden onderworpen aan seksueel geweld, verkrachting, gedwongen prostitutie, mensensmokkel en -handel of andere vormen van huiselijk geweld.
Schokkende feiten onthullen dat 2 op de 3 christelijke kinderen in Pakistan ongeschoold blijven en dat 75% van de ongeveer 3 miljoen christenen in Pakistan onder de armoedegrens leeft. Als ze niet eens in staat zijn om hun gezinnen goed te voeden, hoe kunnen ze dan hun kinderen goed onderwijs geven? De meesten van ons beschouwen onderwijs als een recht, maar we hebben de neiging om aan de realiteit voorbij te gaan dat het voor de meeste christelijke kinderen in het hedendaagse Pakistan een haast onbereikbaar wonder is om te bereiken. Door hen onderwijs te laten volgen, kunnen ze een succesvolle toekomst voor hun gezinnen creëren in een land waar ze als tweederangsburgers worden behandeld.
Duizenden Pakistaanse christenen zijn gestrand in landen als Thailand, Maleisië, Sri Lanka en Nepal. Géén van deze landen heeft de Vluchtelingenconventie van Genève uit 1951 ondertekend. Daarom beschouwen de regeringen van deze landen hen niet als vluchtelingen, maar behandelen ze hen als illegale immigranten.
Ze mogen niet legaal werken, krijgen geen financiële steun, hun kinderen mogen niet naar school en veel Pakistaanse christenen stierven gedurende deze tijd door gebrek aan medische zorg. 300 gezinnen/1000 personen, waaronder ouderen, vrouwen en kleine kinderen van de Pakistaanse christelijke gemeenschap, worden vastgehouden in detentiecentra voor immigranten, die berucht zijn om hun overbevolkte, onhygiënische en onmenselijke omstandigheden.
Het is onze ambitie om onze broeders en zusters te helpen, die in de Islamitische Republiek Pakistan worden gediscrimineerd, gemarteld en verstoten vanwege hun christelijke identiteit. Meestal proberen we hen onderdak te bieden en tegemoet te komen aan hun behoeften in het land zelf, maar vaak moeten we hun verhuizing naar andere landen regelen om hun leven te redden van de radicale maffia. Laten we de handen ineenslaan en aan hun zijde staan om hen een sprankje hoop te geven.
